domingo, 23 de diciembre de 2007

TEORÍA DAS ESCOLAS ESPAÑOLAS.



Seguindo moi na liña do que abaixo se dí, debo engadir que como bos mestres todos temos claro que a teoría que debemos seguir na nosa práctica docente é a do constructivismo, que non é máis ca un modelo que concibe que un alumno ou alumna non é un produto do ambiente nin un simple resultado das súas disposicións internas senon que é unha construción propia que se vai producindo no día a día como resultado das interacións entre diferentes factores.

Por elo, debemos ter en conta que o coñecemento non é ou non debera ser unha copia da realidade senon unha construción do ser humano realizada a partir dos coñecementos previos que se reelaboran , aumentan, modifican...en función da nova información e dos cambios sociais.

O modelo constructivista está centrado na persoa, nas súas experiencias previas.

Unha estratexia axeitada para levar a cabo a práctica deste modelo sería o "Método de proxectos" que permite interactuar en situacións concretas e significativas e estimula o saber, o saber facer e o saber ser.

O rol do docente debe pois cambiar e no canto de ser director ou impoñer conñecementos, debe moderar, coordinar, facilitar mediar e participar nas actividades que propoña. Debe por elo ser consciente de que ten que partir dos intereses do alumnado, das súas necesidades e dos seus contextos particulares e concretos de cada un para averiguar o procedemento máis axeitado de chegar ó coñecemento.

A aprendizaxe debe resultar algo significativo e de interese para o neno ou nena pois senón non será quen de elaborar o seu propio coñecementos e non será capaz de facer unha relación entre o que sabe e o que aprende de novo, así como tampouco sabe relacionar o que sabe ou estuda coa vida real, algo que a todos nós nos pasou nalgún momento dado ¿para qué serven as raíces cadradas ou as integrais?

A modo de resumo podo dicir que a concepción constructivista da aprendizaxe e da ensinanza en xeral, organízase en torno a tres ideas fundamentais que son:

  • O alumno é o responsable principal e último do propio proceso de aprendizaxe.
  • A actividade mental do alumno aplícase a contidos que xa posúe, deberá reorganizalos, aumentalos, cambialos de novo...
  • O mestre, ademáis de ser quen propoña condicións óptimas de aprendizaxe, debe orientar a actividade co fin de que a construcíón do alumno se acerque ó significado real dos saberes culturais.

REFLEXIÓNS SOBRE A FUTURA PRÁCTICA DOCENTE

Considero que moitos de nós algunha vez se fixo esta pregunta ¿qué facer cando estamos ante unha clase de 25 alumnos?
Creo que o primeiro que hai que ter en conta é que ninguén te obriga a estar alí, que o fas porque che gusta. E se non é así é mellor que marchemos do sistema educativo porque a consecuencia delo os rapaces e rapazas acabarán odiando a escola como moitos deles xa o fan.

¿Onde está o fallo? ¿De que se deriva?.
Creo que o fallo parte da nosa formación. Eu son agora mestra diplomada en educación infantil e teño a impresión de que saín de maxisterio sen ter o coñecemento suficiente para poñerme a cargo dunha clase: elaborar ACIs, elaborar boas programacións, detectar déficits e prevelos ou tratalos ou buscar axuda onde o debo facer...Miles de cousas que, nalgúns casos, se tocaron dende a perspectiva teórica pero outras miles nas que estamos a cero porque nin sequera vimos unha.

Todos sabemos dende a teoría que unha ACI é unha Adaptación Curricular Especializada pero,os recén saídos ou diplomados que non exerceron nunca como docentes, ¿sabedes realmente cómo é ou cómo se elabora, qué criterios se seguen para elaborala...?
Eu non e non é por falta de ganas, porque se algún día estou ante unha clase e teño algún neno ou nena con un déficit puntual ou crónico ¿por onde empezo?

Creo que durante toda a carreira nos fomos facendo conscientes de que é necesario cambiar a nosa escola, ou polo menos eu quedeime con que esa era unha das premisas fundamentais. Pero despois de diplomarme sigo encontrando un vacío na miña formación.
Xa sei que na carreira non se pode tratar mellor todos estes temas pola falta de tempo, pero igual deberiamos comezar por plantexarnos de que a escola actual non funciona porque a formación inicial deixa moito que desexar.

Por todo elo, debemos ser conscientes que non só debemos formarnos mentres estamos matriculados nunha carreira ou curso senón que debemos autoformarnos e buscar as nosas propias respostas, pois todas elas están nos libros ou en internet, só é cuestión de querer.

MÁIS VIÑETAS ILUSTRATIVAS DA REALIDADE DAS TIC


Escollín estas tres imaxes porque o que pretendo facer ver con este collage, é a necesidade que tivo a escola de introducir un cambio na metodoloxía.

A primeira, titulada "Unha escola alternativa" fai ver moi ben que os alumnos pedían a berros un cambio porque a metodoloxía que se tiña en conta, (conductista na maioría dos casos)non respondía ás necesidades de cada alumno, senón á comodidade dos mestres.

Un posible cambio na metodoloxía que chamase a atención dos alumn@s é a introdución das Tic na aula e na nosa vida diaria, cambio ó que fai referencia esta segunda imaxe onde se traballaba con ordenadores vellos e elo valía para cambiar e chamar a atención do alumnaso. Proceso ben difícil por certo.

Ás veces non é só o contar con bos equipos senón que é máis o querer participar delo que ter moitos equipos que non te molestas nin en traballar con eles.

Pero non todo é bo coa introdución das novas tecnoloxías, pois todos somos conscientes de que aínda que nos facilitan o traballo non son as mellores e por elo a terceira viñeta, que reflexa a cantidade de veces que, xeralmente por falta de formación na materia, non somos capaces de poñernos ante o ordenador e sentirnos seguros e acabamos perdendo os papeis e enfadándonos co ordenador ou con calquer outro aparello que se englobe no amplo termo de novas tecnoloxías.

Eu particularmente son unha das víctimas do non coñecer o suficiente sobre o ordenador e as súas posibilidades e por elo estou a facer o master.
A todos aqueles que se sintan amargados en certos momentos coas Tic como me ocurre a min, ¡ánimo!, non vos deixedes vencer e loitade por saber máis, por facilitar o acceso ós vosos alumnos a este campo tan novo e sobre todo por axudar a aqueles que non participan das mesmas posibilidades de formación ca nós.

martes, 20 de noviembre de 2007

UN TRABALLO NO TINTEIRO

ESCUELAS INCLUSIVAS.

Mucho se ha hablado de la escuela inclusiva, de la atención a la diversidad y del modelo heterogéneo que en la escuela de hoy aparece.¿Pero qué hay de cierto en estas apreciaciones?.En nuestra sociedad no hay hábitos culturales de aceptación de las diferencias. La realidad del contexto escolar actual, está signada por la complejidad que presenta y la pérdida de las certezas frente a las mismas.La diversidad es estructura a todo grupo humano. Poder pensar la diversidad implica tomar como punto de partida el respeto y la valoración de las diferencias individuales.
No es lo mismo «integración», que «inclusión»; la integración se refiere al proceso de enseñar juntos a niños con y sin necesidades educativas especiales. La inclusión es una concepción mucho más profunda.La escuela inclusiva enfatiza el sentido de comunidad, para que todos tengan la sensación de pertenencia, apoyen y sean apoyados por sus pares y demás miembros de la comunidad escolar, al tiempo que se encuentran respuestas adecuadas a sus necesidades educativas especiales. Incluir no es borrar las diferencias, sino permitir a todos los alumnos pertenecer a una comunidad educativa que valore su individualidad.Sólo la posibilidad de diferenciar reconociendo la diversidad, nos permitirá conocer en la sociedad y en la escuela la complejidad de esa diversidad.Esta diversidad no se refiere a la capacidad para aprender, sino a los distintos modos y ritmos de aprendizaje.
La escuela inclusiva debe dar respuesta a las necesidades educativas de cada sujeto; las adecuaciones curriculares y la revisión del concepto de evaluación, promoción y acreditación son los pilares fundamentales de la inclusión.Ahora quedan otros interrogantes: ¿Todas las escuelas estarán preparadas para ser inclusivas? ¿La actitud de los docentes primará sobre la formación profesional que poseen? .En la actualidad sería muy importante que estos interrogantes puedan ser contestados desde las áreas que corresponda, porque a veces hablamos mucho sobre temas que son muy delicados; pero lo hacemos del desconocimiento.Lo más importante es darle a este tema el tratamiento que se merece, porque cuando se trata de educación en la diversidad se debe hacer hincapié en las diferencias y partir desde allí, valorando la individualidad.

Las escuelas inclusivas suponen un modelo de
escuela en la que los profesores, los alumnos y los padres participan y desarrollan un sentido de comunidad entre todos los participantes, tengan o no discapacidades o pertenezcan a una cultura, raza o religión diferente. Pretenden una reconstrucción funcional y organizativa de la escuela integradora: adaptar la instrucción y proporcionarles apoyo a todos los estudiantes de modo que profesores ordinarios y profesores de apoyo trabajan conjuntamente y coordinadamente dentro del contexto natural del aula ordinaria, favoreciendo el sentido de pertenencia a la comunidad y la necesidad de aceptación, sean cuales fuesen las características de los alumnos.
La escuela inclusiva forma parte de un proceso de inclusión más amplio; supone la aceptación de todos los alumnos, valorando sus diferencias; exige nuevos
valores en la escuela; implica incrementar la participación activa (social y académica) de los alumnos y disminuir los procesos de exclusión; supone crear un contexto de aprendizaje inclusivo desarrollado desde el marco de un currículo común; exige la reestructuración escolar y el abordar a esta desde una perspectiva institucional; es un proceso inacabado, no un estado.

¡HUMOR PARA NUESTRAS VIDAS!!!!

  • En una escuela la profesora se dirije a un alumno:A ver Juanito, la frase "yo busco novio", ¿qué tiempo es?Tiempo perdido, señorita.

  • La profesora dice:Pablito venía para la escuela, pisó una cáscara de banano y se cayó y se quebró una pierna.¿Qué hay que aprender de esto Juanito?¡Que no hay que venir a la escuela!

  • Una vez Nadie, Ninguno y Tonto, fueron a buscar agua a un pozo, Ninguno se cayó al pozo, Nadie se quedó a ayudarlo, y Tonto fue a ver al oficial y le dijo:Mire, es que Ninguno se cayó y Nadie se quedó a ayudar. Entonces, el oficial le dijo:¿Es usted, tonto o qué?Y tonto le dice:Sí oficial, ¿cómo adivinó?

  • Jaimito estaba en el salón de clase con sus compañeros, como la profesora no llegaba, todos los alumnos comenzaron a hacer alboroto.

Cuando llegó la profesora vio el desorden que había y comenzó a interrogar a los niños.

Juanita, ¿Qué has hecho tú?Yo dibujé en la pizarra.

Pedrito, y tú, ¿Qué hiciste?Yo tiré mi pupitre contra el suelo.

Jaimito, y tú, ¿Qué hiciste?Yo tiré serpentina por la ventana.

Caramba, aprendan de Jaimito que no es un malcriado como ustedes.

Pero al pasar unos minutos, tocan la puerta de la clase y entra una niña toda golpeada, la profesora le pregunta: ¿Quién eres?Yo me llamo Serpentina.


  • La profesora le dice a Pepito:A ver Pepito, si yo digo fui rica, es pasado, pero si yo digo soy hermosa, ¿Qué es?¡Exceso de imaginación profesora!

  • Cómo se dice en Japonés...

Nuevo hospital japonés: Aki Temato.

Director de la clínica: Dr. Kienkarajo Tekura.

Emergencias: Dr. Takurado Yamimito

Dermatología: Dr. Tukuero Taduro

Endoscopia: Dr. Temeto Tubito

Gastroenterología: Dr. Tesobo Tupanza

Inmunología: Dr. Loawanta Toito

Laboratorio: Dra. Temira Tukaka

Medicina Preventiva: Dra. Tamumal Kelosepas

Neumología: Dra. Tutose Mufuete

Neurología: Dr. Saturo Tukoko

Obstetricia: Dra. Tepalpa Podentro

Odontología: Dr. Tekito Lakarie

Oftalmología: Dr. Temiro Lozojo

Otorrino laringólogo: Dr. Yosi Tesako Mokito

Patología: Dr. Revisao Enchikito

Pediatría: Dr. Tekuro Lakria

Proctología: Dr. Temiro Kulete

Psiquiatría: Dr. Tarayado Tukoko

Radiología: Dr. Tomemo LaFoto

Traumatología: Dr. Tarreklo Tuwueso

Urología: Dr. Tupipi Tamalo


  • La Historia de un Feo.

Voy a contarles mi historia, no es una historia de amor ni tiene un final feliz, pero es la única que tengo por haber nacido así, feo, muy feo.

Cuando nací, el doctor fue a la sala de espera y le dijo a mi padre, "hicimos lo que pudimos, pero salió".

Mi mamá no sabía si quedarse conmigo o con la placenta.

Como era prematuro me metieron en una incubadora, con vidrios polarizados.

Mi madre nunca me dio el pecho porque decía que sólo me quería como amigo. Así que en vez de darme el pecho, me daba la espalda.

Es por eso que debo haber quedado petiso, tan petiso que en lugar de ser enano, soy profundo.

De chico iba por los cuarteles para que me gritaran:¡Alto! ¡Alto!

Yo siempre fui muy peludo. A mi madre siempre le preguntaban: Señora, a su hijo, ¿Lo parió o lo tejió?

Mi padre llevaba en su cartera la foto del niño que ya venía en la cartera cuando la compró.

Una vez me perdí, le pregunté al policía si creía que íbamos a encontrar a mis padres y me contesto:No lo sé, hay un montón de lugares donde se pudieron haber escondido.

Y para colmo era muy flaco, tan flaco que un día metí los dedos en el enchufe y la electricidad erró la patada.Era realmente flaco, para hacer sombra tenía que pasar dos veces por el mismo lugar.

Pero mi problema no era ser tan flaco sino ser FEO.Mis padres tenían que atarme un trozo de carne al cuello para que el perro jugara conmigo.

Sí amigos, yo soy FEO, tan FEO que una vez me atropelló un auto y quedé mejor.

Cuando me secuestraron, los secuestradores mandaron un dedo mío a mis padres para pedir recompensa. Mi padre les contestó que quería más pruebas.Yo creo que no pagaron el rescate porque en casa éramos muy pobres, pero eso sí, a pesar de nuestra situación económica, somos muy honrados.

Mi padre era tan honrado que un día encontró trabajo, y lo devolvió.Por eso tuve que trabajar desde chico. Trabajé en una tienda de animales y la gente no paraba de preguntarme cuánto costaba yo.

Un día llamó una chica a mi casa diciéndome, "Ven a mi casa que no hay nadie", cuando llegué no había nadie.

A mi mujer le gusta mucho hablar conmigo después del sexo. El otro día me llamó a casa desde un motel.

El psiquiatra me dijo un día que yo estaba loco. Yo le dije que quería escuchar una segunda opinión. De acuerdo, además de loco es usted muy feo, me dijo.

Una vez cuando me iba a suicidar tirándome desde la azotea de un edificio de 50 pisos, mandaron a un cura a darme unas palabras de aliento. Sus palabras fueron: ¡En sus marcas, listos!

El último deseo de mi padre antes de morir era que me sentara en sus piernas. Lo habían condenado a la silla eléctrica.

CONTOS DAS TIC


Estas imaxes pretenden ser unha crítica a que últimamente os rapaces e rapazas só prestan atención na clase se se lles pon algo "novo".

Entendendo por novo todo aquelo que sae da rutina e que moitas veces fan que o mestre teña que buscarse a vida para que lles presten atención.


Puxen a primeira imaxe para chamar a atención daqueles mestres en activo que non teñen en conta que se os rapaces/as non aprenden é porque é o mestre ou mestra quen está a facer algo mal, e non pode botar as culpas ós rapaces.


Isto é a vida real en forma de chiste, pero, ¿cantos mestres e mestras recurren ás novas tecnoloxías para chamar a atención?


Mais isto non serve de moito se non sabes para qué queres empregar esas ferramentas, qué obxectivos queres acadar co seu uso.

CONTOS DAS TIC


Con esta imaxe pretendo que os meus compañeiros e compañeiras teñan en conta de que hai que formarse en materia Tic porque é unha realidade que nos atinxe e aínda máis sendo mestres.
É tamén para que se decaten de que aínda hai moita xente que non ten coñecementos, nin sequera mínimos ou básicos sobre este tipo de ferramentas e que elo deberano ter en conta cando exerzan na escola como mestres/as, posto que haberá que formar ós nenos e nenas nesta materia "pendente", pero sería bo tamén facelo cos pais e nais para que puidesen seguir a actividade diaria dos seus fillos e fillas co ordenador ou coas novas tecnoloxías en xeral.
Fai clic sobre a imaxe, e verás outra das consecuencias derivadas do uso de internet , que se define neste caso por esa comunicación sen límites que en moitos casos te leva a enganar e ser enganado como lles ocorre ós protagonistas que fixeron uso do chat.
A última consecuencia das novas tecnoloxías, e ese cambio radical tanto a nivel de fala, como a nivel escrito, como a nivel comunicativo, a nivel práctico, a nivel de información a tempo real...